logo

«Ζωή σαν όνειρο»

Ο εικαστικός καλλιτέχνης Αλέξανδρος Χαιρετάκης, με μακρά πορεία στη σύγχρονη ελληνική τέχνη, στο έργο του «Ζωή σαν όνειρο» (100×100εκ., λάδι σε μουσαμά), μας μεταφέρει σε ένα φανταστικό αρχιτεκτονικό τοπίο, με μνημειώδη σύνθεση και ιμπρεσιονιστικό φόντο. Μία γυναικεία φιγούρα, στητή και αγέρωχη, προΐσταται, έχοντας στο χέρι της μια πεταλούδα.

της Αννίτα Πατσουράκη, Ιστορικού της Τέχνης

Το έργο κεντρίζει το ενδιαφέρον μας, με καλλιεργημένη αισθαντικότητα, ευρηματικότητα και προσωπική προσέγγιση.

Ο εικονογραφικός εμπλουτισμός προδίδει πληθωρικά νοήματα από βιωματικές παραστάσεις. Ο συμβολικά φορτισμένος χώρος εντείνει την εικαστική σύνθεση που λειτουργεί με πυκνότητα νοημάτων, εσωτερική ένταση και μεταφυσική διάσταση.

Το θέμα χαρακτηρίζεται από οργάνωση και ισορροπία, με κάθετες και οριζόντιες διαστάσεις και χρήση της προοπτικής από την επιφάνεια στο βάθος.

Η παριστάμενη γυναικεία μορφή διαθέτει μακρύ λαιμό και τοποθετείται στο κέντρο του πίνακα. Ανθρώπινη φιγούρα, με όχι ιδιαίτερα συγκεκριμένο τύπο φυσιογνωμίας, που δείχνει να παρατηρεί απόμακρα τα τεκταινόμενα, αλλά με την ματιά της να ακολουθεί την πορεία του θεατή. Η αναλογία της δείχνει υπερμεγέθης με την κλασική αντίληψη της ανατομίας και αρμονίας ως προς το μέγεθος του πίνακα, μεταφέροντας μια εσωτερική αγωνία. Είναι μορφή δεσμευμένη με την ευαισθησία, με διάχυση τρυφερότητας που προφανώς περιβάλλεται από μελαγχολία.

Ο Αλέξανδρος Χαιρετάκης παρατηρεί: «Οι μορφές μου εκπροσωπούν την μοναχικότητα. Είναι σιωπηλές, προβληματισμένες και ασυμβίβαστες. Έχουν συνειδητοποιήσει την ματαιότητα. Έτσι εκφράζω τη νοσταλγία μου σε βιώματα που πέρασα».

Το σώμα της φιγούρας εμφανίζεται αναλλοίωτο και άτρωτο. Διακατέχεται από εκφραστική δύναμη και πρωτόγνωρη παρρησία. Η πλαστικότητα της μορφής μεταφέρει την έκπληξη στο βλέμμα του θεατή πάνω στο οικείο τοπίο του σώματος.

Το στήθος της γυναίκας, σε δειλή πρόκληση μιας έντονης κηλίδας φωτός, δίνει τολμηρό χαρακτήρα στην πόζα της νεαρής γυναίκας και γίνεται μέσον έλξης και αποπλάνησης.

Η υπονοούμενη συναισθηματική φύση ανασύρει τη μνήμη της κίνησης και της στάσης και ανακαλύπτει τη σιωπή του σώματος.

Με έκφραση ρομαντικής και αισθησιακής ομορφιάς, η  απόδοση των ατομικών χαρακτηριστικών της εικονιζόμενης διαθέτει στοιχεία της φυσικής ομοιότητας, αποδίδει το χαρακτήρα, την προσωπικότητα και το πνεύμα της, που αποκαλύπτουν κάτι πανανθρώπινο.

Η πεταλούδα που στέκεται πάνω στο χέρι της γυναίκας, είναι υπερμεγέθης αντίστοιχα. Προβάλλει έντονα στη σύνθεση, προσθέτοντας κίνηση και ζωή. Είναι η εκδήλωση της ομορφιάς, της μεταμόρφωσης και της προσδοκίας στο όνειρο και την αθανασία.

Στο φόντο του έργου η πόλη δείχνει περίπλοκη. Η ισορροπία των γραμμών, η ένταση των όγκων, η επίδειξη της προοπτικής, η στατικότητα και τα αφαιρετικά δομημένα κτίρια δημιουργούν ένα ευχάριστο σύνολο. Αρχιτεκτονικά στοιχεία δηλώνουν τις κοινωνικές και πνευματικές ανάγκες των κατοίκων, ενώ υπονοούν σύμβολα μετάβασης της ερμηνείας του κόσμου.

Η ενασχόληση του καλλιτέχνη με την ανθρώπινη μορφή αποτελεί σημαντική θεματολογία στο έργο του, όπου με τη συνοδεία απόψεων πόλεων και αντικειμένων, μεταφέρουν τον προβληματισμό του για την «καθαρότερη δυνατή έκφραση του παραλόγου», που βιώνουμε ενίοτε.

Με τον παραδοσιακό τρόπο της ζωγραφικής τέχνης, διατηρεί αυτούσιες τις πινελιές του. Συνδυάζει διαφορετικά επίπεδα και ακροβατεί μεταξύ ζωντάνιας και ισορροπίας. Με δομή και λιτότητα μέσων έκφρασης, δείχνει τόλμη και έλλειψη περιορισμού.

Επίπεδες, μεγάλες, ενιαίες χρωματικές επιφάνειες, με προσεγμένη, λεπτομερειακή πινελιά δημιουργούν  έντονες σχεδιαστικές και χρωματικές αντιπαραθέσεις από βασικά χρώματα.

Τα χρώματα ακολουθούν τις καμπύλες των σχημάτων, εμφανίζουν ένα δυναμισμό και χρωματικό πλούτο, συνδέοντας το χρώμα με τον αυθορμητισμό της έκφρασης και τη δύναμη του σχεδίου, σε συμβολική διάσταση.

Τα σχήματα είναι ομαλά, αγκαλιάζουν τις επιφάνειες με απλότητα και προβάλλουν τα αισθητικά πεδία με σχέδιο καλογραμμένο, λιτά περιγραφικό και διακριτικά σαφές. Οι ανατομικές λεπτομέρειες διατηρούν τα καθαρά γραμμικά περιγράμματα και μια  σχηματοποιημένη απόδοση χωρίς εξάρσεις.

Το φως πέφτει εξιδανικευμένο, απλώνεται πάνω στη μορφή με εκκωφαντικές φωτοσκιάσεις αφήνοντας κάθε περιττό και αναπτύσσοντας το ουσιώδες.

Η παράδοξη σύνθεση της εικόνας αποκαλύπτει πλευρές της ανθρώπινης συμπεριφοράς όπου όνειρα, προσδοκίες και ελπίδες, εμπλέκονται σε ένα ρεαλιστικό κόσμο. Τοπία και αντικείμενα μνήμης προδίδουν τον παράξενο κόσμο του μυαλού.

Ο Αλέξανδρος Χαιρετάκης αποδίδει το έργο του με εικαστική πληρότητα μέσων και εννοιών και σε μοναδικά μοντέρνο χαρακτήρα. Επιδιώκοντας με πάθος το ρεαλισμό, δημιουργεί ένα παλίμψηστο από έντονα και πολύχρωμα συναισθήματα.

Η αυτούσια προσωπική σφραγίδα της δημιουργίας του καλλιτέχνη είναι έκδηλη. Η συνέπεια της πορείας του, δηλώνει την έμφυτη αίσθηση που διαθέτει για την απόδοση της απλότητας και της διαχρονικής αξίας του μινιμαλισμού. Η διατύπωση με σαφήνεια, μιας θαυμάσια και μεθοδικά τεκμηριωμένης σύνθεσης, προκαλεί συναισθήματα εσωτερικής γαλήνης, ισορροπίας, ευεξίας, μεταδίδοντας παράλληλα μέγιστη ψυχολογική δύναμη και επιρροή. Οι συναισθηματικές φορτίσεις ενεργοποιούν συνδυαστικά την υποβλητική αίσθηση και τους στοχασμούς του θεατή. Η διάθεση γίνεται μετέωρη στην ιδέα της διατήρησης αντικειμένων με συμβολική υπόσταση.

«Η αγάπη είναι ο σκοπός. Η ζωή είναι το ταξίδι»

Όσσο (1931-1990), Ινδός γκουρού.

 

 

Close Post

6η ΔΙΕΘΝΗΣ ΜΠΙΕΝΑΛΕ ΤΕΧΝΗΣ ΠΕΚΙΝΟΥ 2015

«Memory and Dream»- «Μνήμη και Όνειρο» είναι ο γενικός τίτλος που φέρει η 6η Διεθνής Μπιενάλε Τέχνης Πεκίνου 2015, που θα λάβει χώρα το φθινόπωρο στην Κίνα  με την παρουσία και συμμετοχή με περισσότερες από 140 χώρες.

Η Μπιενάλε Τέχνης Πεκίνου διοργανώνεται ανελλιπώς από το 2003 και έχει καθιερωθεί ως θεσμός, έχοντας δεχτεί πάνω από 3.000 καλλιτέχνες, που επιλέγονται από την Κριτική Επιτροπή της Μπιενάλε και 1.000.000 επισκέπτες κατά την τελευταία δεκαετία.

Ο εικαστικός καλλιτέχνης Αλέξανδρος Χαιρετάκης, με μακρά πορεία στη σύγχρονη ελληνική τέχνη, επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει την Ελλάδα μαζί με άλλους καλλιτέχνες με το έργο «Αναμνήσεις», 160χ160, λάδι σε μουσαμά.

Η Αννίτα Πατσουράκη – Ιστορικός της Τέχνης- σε ανάλυση του έργου γράφει:

«Η αυτούσια προσωπική σφραγίδα της δημιουργίας του καλλιτέχνη είναι έκδηλη. Η συνέπεια της πορείας του δηλώνει την έμφυτη αίσθηση που διαθέτει για την απόδοση της απλότητας και της διαχρονικής αξίας του μινιμαλισμού. Η διατύπωση με πληρότητα μιας θαυμάσια και μεθοδικά τεκμηριωμένης σύνθεσης, προκαλεί συναισθήματα εσωτερικής γαλήνης, ισορροπίας, ευεξίας, μεταδίδοντας παράλληλα μέγιστη ψυχολογική δύναμη και επιρροή. Οι συναισθηματικές φορτίσεις ενεργοποιούν συνδυαστικά την υποβλητική αίσθηση και τους στοχασμούς του θεατή. Η διάθεση γίνεται μετέωρη στην ιδέα της διατήρησης αντικειμένων με συμβολική υπόσταση (…)

Ο Αλέξανδρος Χαιρετάκης αποδίδει το έργο του με εικαστική πληρότητα μέσων και εννοιών  και σε μοναδικά μοντέρνο χαρακτήρα.

Επιδιώκοντας με πάθος τον ρεαλισμό, δημιουργεί ένα παλίμψηστο από έντονα και πολύχρωμα συναισθήματα που ανασύρονται από ψηφίδες μιας επιζωγραφισμένης μνήμης και ψήγματα του παρελθόντος».

Εγκαίνια: 24 Σεπτεμβρίου 2015

Διάρκεια: από 24 Σεπτεμβρίου 2015 έως και 17 Οκτωβρίου 2015

Πληροφορίες: http://www.bjbiennale.com.cn/

 

 

 

 

 

Close Post

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΧΑΙΡΕΤΑΚΗΣ: ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

 

«Όλοι μας έχουμε τις χρονομηχανές μας. 

Κάποιες μας πάνε πίσω, τις λέμε αναμνήσεις.

Κάποιες μας πάνε μπροστά και τις λέμε όνειρα»,

αναφέρει ο διάσημος ηθοποιός Jeremy Irons.

 της Αννίτα Πατσουράκη, Ιστορικού της Τέχνης

 

Ο εικαστικός καλλιτέχνης  Αλέξανδρος Χαιρετάκης με μακρά πορεία στη σύγχρονη ελληνική τέχνη, με το έργο του «Αναμνήσεις» (160×160εκ., λάδι σε μουσαμά), μας μεταφέρει σε ένα ομιχλώδες, ονειρικό αρχιτεκτονικό τοπίο ανατολίτικων επιρροών, όπου σε εξώστη προβάλλει ηγεμονικά μια γυναικεία, όμορφη, νεαρή φιγούρα που κρατά ένα βιολοντσέλο. Πλάι της, στη σκιά, βρίσκεται να τη συντροφεύει μία άλλη γυναίκα ως μετουσίωση και ηχώ της ζωής της.

Η περιγραφική σύνθεση είναι μνημειώδης με ιμπρεσιονιστικό φόντο και μεταφυσική διάσταση. Το θέμα χαρακτηρίζεται από οργάνωση και ισορροπία με κάθετες και διαγώνιες διαστάσεις και χρήση της προοπτικής από την επιφάνεια στο βάθος.

Το έργο κεντρίζει το ενδιαφέρον μας με καλλιεργημένη αισθαντικότητα, ευρηματικότητα και προσωπική προσέγγιση.

Ο εικονογραφικός εμπλουτισμός προδίδει πληθωρικά νοήματα από βιωματικές παραστάσεις. Ο συμβολικά φορτισμένος χώρος εντείνει την εικαστική σύνθεση που λειτουργεί με πυκνότητα νοημάτων και εσωτερική ένταση.

Οι παριστάμενες γυναικείες μορφές διαθέτουν μακρύ λαιμό και τοποθετούνται στο κέντρο του πίνακα.

Ανθρώπινες φιγούρες, με όχι ιδιαίτερα συγκεκριμένο τύπο φυσιογνωμίας, που δείχνουν να παρατηρούν απόμακρα τα τεκταινόμενα, ενδεχομένως και να αδιαφορούν με αμέτοχο, ειρωνικό ύφος.

Οι αναλογίες τους δείχνουν υπερμεγέθης με την κλασική αντίληψη της ανατομίας και αρμονίας ως προς το μέγεθος του πίνακα, ενώ αφήνουν διόδους  μόνο από τις πλάγιες πλευρές στο δεύτερο επίπεδο της σύνθεσης, μεταφέροντας μια εσωτερική αγωνία.

Είναι μορφές δεσμευμένες με την ευαισθησία, με διάχυση τρυφερότητας που προφανώς περιβάλλονται από μελαγχολία.

Ο Αλέξανδρος Χαιρετάκης παρατηρεί: «Οι μορφές μου εκπροσωπούν την μοναχικότητα. Είναι σιωπηλές, προβληματισμένες και ασυμβίβαστες. Έχουν συνειδητοποιήσει την ματαιότητα. Έτσι εκφράζω τη νοσταλγία  μου σε βιώματα που πέρασα».

Το σώμα της κυρίαρχης φιγούρας εμφανίζεται αναλλοίωτο και άτρωτο. Διακατέχεται από εκφραστική δύναμη και πρωτόγνωρη παρρησία. Η πλαστικότητα της μορφής μεταφέρει την έκπληξη στο βλέμμα του θεατή πάνω στο οικείο τοπίο του σώματος και σε ενδεχόμενη καταγραφή προσώπων σε συνηθισμένες συνθήκες ύπαρξης.

Η υπονοούμενη συναισθηματική φύση ανασύρει τη μνήμη της κίνησης και της στάσης και ανακαλύπτει τη σιωπή του σώματος.

Με έκφραση ρομαντικής και αισθησιακής ομορφιάς, η  απόδοση των ατομικών χαρακτηριστικών της εικονιζόμενης  διαθέτει στοιχεία της φυσικής ομοιότητας, αποδίδει το χαρακτήρα, την προσωπικότητα και το πνεύμα της που αποκαλύπτουν κάτι πανανθρώπινο.

Η ενασχόληση του καλλιτέχνη με την ανθρώπινη μορφή αποτελεί σημαντική θεματολογία στο έργο του, όπου με τη συνοδεία απόψεων πόλεων και αντικειμένων μεταφέρουν τον προβληματισμό του για την «καθαρότερη δυνατή έκφραση του παραλόγου», που βιώνουμε ενίοτε.

Με τον παραδοσιακό τρόπο της ζωγραφικής τέχνης και διατηρώντας αυτούσιες τις πινελιές του, συνδυάζει διαφορετικά επίπεδα, ακροβατεί μεταξύ ζωντάνιας και ισορροπίας,  με δομή και λιτότητα μέσων έκφρασης που δείχνουν τόλμη και έλλειψη περιορισμού.

Επίπεδες, μεγάλες, ενιαίες χρωματικές επιφάνειες, με προσεγμένη, λεπτομερειακή πινελιά δημιουργούν  έντονες σχεδιαστικές και χρωματικές αντιπαραθέσεις από βασικά χρώματα.

Τα χρώματα ακολουθούν τις καμπύλες των σχημάτων, εμφανίζουν ένα  δυναμισμό και χρωματικό πλούτο, συνδέοντας το χρώμα με τον αυθορμητισμό της έκφρασης και τη δύναμη του σχεδίου σε συμβολική διάσταση. Κόκκινο, για το συμβολισμό της ζωικής δύναμης και ένα κίτρινο που τονίζει την ταπεινοφροσύνη και την άρνηση των εγκοσμίων, σύμφωνα με την αντίληψη της θεωρίας του Βουδισμού.

Τα σχήματα είναι ομαλά, αγκαλιάζουν τις επιφάνειες με απλότητα και προβάλλουν τα αισθητικά πεδία με σχέδιο καλογραμμένο, λιτά περιγραφικό και διακριτικά σαφές. Οι ανατομικές λεπτομέρειες διατηρούν τα καθαρά γραμμικά περιγράμματα και μια  σχηματοποιημένη απόδοση χωρίς εξάρσεις.

Το φως πέφτει εξιδανικευμένο, απλώνεται πάνω στις μορφές με εκκωφαντικές φωτοσκιάσεις αφήνοντας κάθε περιττό και αναπτύσσοντας το ουσιώδες.

Η αυτούσια προσωπική σφραγίδα της δημιουργίας του καλλιτέχνη είναι έκδηλη. Η συνέπεια της πορείας του δηλώνει την έμφυτη αίσθηση που διαθέτει για την απόδοση της απλότητας και της διαχρονικής αξίας του μινιμαλισμού. Η διατύπωση με πληρότητα μιας θαυμάσια και μεθοδικά τεκμηριωμένης σύνθεσης, προκαλεί συναισθήματα εσωτερικής γαλήνης, ισορροπίας, ευεξίας, μεταδίδοντας παράλληλα μέγιστη ψυχολογική δύναμη και επιρροή. Οι συναισθηματικές φορτίσεις ενεργοποιούν συνδυαστικά την υποβλητική αίσθηση και τους στοχασμούς του θεατή. Η διάθεση γίνεται μετέωρη στην ιδέα της διατήρησης αντικειμένων με συμβολική υπόσταση.

Η παράδοξη σύνθεση της εικόνας αποκαλύπτει πλευρές της ανθρώπινης συμπεριφοράς όπου όνειρα και μνήμες εμπλέκονται σε ένα ρεαλιστικό κόσμο. Τοπία και αντικείμενα μνήμης προδίδουν τον παράξενο κόσμο του μυαλού.

Η μουσική, ο ήχος ενός μουσικού οργάνου που συνειρμικά πηγάζει από το βιολοντσέλο, προκαλεί βαθιές καταστάσεις συνειδητότητας, και εσωτερικής ανάπτυξης. Καταφέρνει να ενεργοποιήσει μυστικιστικά βιώματα και μέσα από την αρμονία να επέλθει η επίκληση στη θεϊκή οντότητα. «Η μουσική είναι η σύντροφος στη χαρά και το φάρμακο στον πόνο», όπως

γράφει πάνω στο βιολοντσέλο στο έργο του «Μάθημα μουσικής», ο Γιοχάνες Βέρμεερ.

Η αρχιτεκτονική, στο φόντο του έργου,  δηλώνει τις κοινωνικές και πνευματικές ανάγκες των ανθρώπων όπως καταγράφηκαν στην πορεία της και κληρονομιά αποταμίευσης πολιτισμικού πλούτου.

Η σκιά, ως αρχέτυπο συμβολίζει κρυμμένες ή καταπιεσμένες πτυχές του εαυτού μας, τη σκοτεινή πλευρά μας και σύμφωνα με τον Γιουνγκ είναι «αυτό που κάποιος δεν θέλει να είναι». Είναι η πρωτόγονη, ενστικτώδης πλευρά του εαυτού μας.

Η δραματική παρουσία της φιγούρας στη σύνθεση προβάλλει μια έκρηξη θηλυκότητας από την κίνηση των πτυχώσεων του ενδύματός της.

Στα μαλλιά της όμορφης κοπέλας, η κορδέλα, σαν σκοινί, είναι ο ομφάλιος λώρος που δεν κόπηκε ποτέ με το παρελθόν, με την αναζήτηση της ύπαρξής μας. Είναι ο μίτος της Αριάδνης που θα μας επιστρέψει στα όμορφα δεδομένα του είναι μας και ο διακαής πόθος μας ή έστω, η ανάγκη μας να διατηρήσουμε ότι βρήκαμε και έχουμε. Είναι η ένωση για το φόβο της απώλειας ή της απομάκρυνσης και το «δέσιμο» με ότι αυτό σημαίνει για τον καθένα μας.

Το στήθος της, σε δειλή πρόκληση μιας έντονης κηλίδας φωτός, δίνει τολμηρό χαρακτήρα στην πόζα της νεαρής γυναίκας και γίνεται μέσο αποπλάνησης.

Ο Αλέξανδρος Χαιρετάκης αποδίδει το έργο του με εικαστική πληρότητα μέσων και εννοιών  και σε μοναδικά μοντέρνο χαρακτήρα.

Επιδιώκοντας με πάθος το ρεαλισμό δημιουργεί ένα παλίμψηστο από έντονα και πολύχρωμα συναισθήματα που ανασύρονται από ψηφίδες μιας επιζωγραφισμένης μνήμης και ψήγματα του παρελθόντος.

Όλη η γνώση της ιστορικής καταγωγής, το παρελθόν που αναβιώνει, γίνονται αναμνήσεις και επιθυμίες που  συνοψίζονται στα λόγια του Πωλ Γκωγκέν,

«Ο καθένας μπορεί, βάζοντας τη φαντασία του να δουλέψει, να πλάσει ένα μυθιστόρημα και με μια ματιά μονάχα, να νιώσει το πνεύμα του κυριευμένο από βαθιές αναμνήσεις, δίχως να απαιτείται καμιά προσπάθεια της  μνήμης…».

 

 

Close Post

Συνομιλώντας με τον ζωγράφο Αλέξανδρο Χαιρετάκη

Από τον Δημήτρη Νάκη*

Με αφορμή την συμμετοχή του σε ομαδική έκθεση ζωγραφικής στις αρχές Νοεμβρίου στο Ζάππειο, καθώς και εκείνη που πρόκειται να πραγματοποιηθεί τον μεθεπόμενο μήνα στη Νέα Υόρκη, ζητήσαμε και πήραμε συνέντευξη από τον αναγνωρισμένο ζωγράφο Αλέξανδρο Χαιρετάκη.
Ο Αλέξανδρος Χαιρετάκης γεννήθηκε και σπούδασε στην Αθήνα, το Παρίσι και το Βερολίνο. Έργα του φιλοξενούνται σε δημόσιες, τραπεζικές και ιδιωτικές συλλογές της Ελλάδας και του εξωτερικού. Έχει φιλοτεχνήσει ποιητικές συλλογές και λογοτεχνικές εκδόσεις. Ξεκίνησε να εκθέτει το 1985. Μέχρι σήμερα έχει συμμετάσχει σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Το έργο του έχει αναγνωριστεί διεθνώς. Τελευταία παρουσίαση της δουλειάς του έγινε τον Ιούνιο του 2005 στο Πολιτιστικό Φεστιβάλ του Πεκίνου υπό την αιγίδα του Υπουργείου Εξωτερικών και της Ελληνικής Ακαδημίας Μοντέρνας Τέχνης (Η.Α.Μ.Α), της μη κερδοσκοπικής εταιρείας που δραστηριοποιείται στον τομέα της ανάδειξης του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού διεθνώς.
Χαρακτηριστικό του Χαιρετάκη είναι η αποτύπωση ανθρώπινων φιγούρων που δεν έχουν στόχο να αποδώσουν, απλά τύπους ανθρώπων. Γίνονται μορφές που παρατηρούν όσα συμβαίνουν γύρω τους. Άλλοτε προβληματίζονται και άλλοτε αδιαφορούν, πάντα με ευδιάκριτη ειρωνική διάθεση.
Το έργο του Αλέξανδρου Χαιρετάκη χαρακτηρίζεται από καταγραφές πόλεων και σύνολα αντικειμένων, όπου οι ανθρώπινες παρουσίες μεταφέρουν την «καθαρότερη δυνατή έκφραση του παραλόγου». Το παράλογο και το μη αναμενόμενο είναι αυτά, τα οποία σύμφωνα με τον ίδιο, οδηγούν σε μια αμεσότερη επικοινωνία με το δέκτη. Είναι σαν ο Χαιρετάκης, με εκείνους που παρακολουθούν το έργο του να συνομιλούν για τα δρώμενα που συνθέτουν το καθημερινό μας παράλογο. Το τελευταίο αποτελεί τον κυρίαρχο προβληματισμό του εντός και εκτός της καλλιτεχνικής του δράσης.
-Ως καλλιτέχνης πώς βλέπετε το σήμερα;
-Η κατάσταση είναι δύσκολη. Θεωρώ ότι οι καλλιτέχνες καταγράφουν το παρόν σαν ρεπόρτερ που απαθανατίζουν πλάνα από πόλεμο. Οι καλλιτέχνες σήμερα περισσότερο από ποτέ πρέπει να καταγράφουν και να δημιουργούν καινούριες πτυχές στην ανθρώπινη ιστορία.
-Τι θα θέλατε για εσάς και τους ανθρώπους της τέχνης;
-Θα ήθελα όλοι οι άνθρωποι, και όχι μόνο της τέχνης, να θέτουν στον εαυτό τους ερωτήματα περί ζωής και για το ύφος που επέλεξαν να ζουν.
-Συγκρατώ λέξεις από την προηγούμενη απάντηση που παραπέμπει σε ένα αγαπημένο μου βιβλίο, το «Περί του ύφους», του Λουί Αραγκόρν. Μιλήστε μου παρακαλώ περισσότερο γύρω από το ύφος της ζωής μας. Το ύφος που ζούμε δηλαδή;
-Θα έλεγα ότι η κοινωνία επιβιώνει διοικούμενη από ανθρώπους που πατούν πάνω στην αδυναμία των άλλων. Αυτό είναι που γίνεται και συμβαίνει σήμερα. Δεν είναι νέο. Είναι μια συνέχεια του παρελθόντος μας. Για αυτό το ύφος μιλώ. Με ενοχλεί η αφέλεια.
-Παρατηρώ μια ανησυχητική παύση στη ροή της συζήτησης;
-Θα σου πω αμέσως. Σε έμαθε ποτέ κανείς πώς να ζεις; Σε έμαθε κάποιος πώς να αντιδράς στα ερεθίσματα; Ε, αυτό το κάνει η τέχνη! Εάν κοιτάξεις γύρω σου, οι προκλήσεις στο εδώ και τώρα, είναι πολύ περισσότερες απ’ ό,τι στο παρελθόν. Θα συγκρατήσω και εγώ μια λέξη που είπες. Παρατηρητής. Αυτό που μου αρέσει στην τέχνη που ασχολούμαι είναι πως ο άνθρωπος που αποτυπώνω είναι μια φιγούρα που παρατηρεί την ζωή, ανησυχεί για το σήμερα και μέσα από το βλέμμα του δηλώνει την παρουσία του.
-Βλέποντας κανείς τους πίνακες σας θα έλεγε ότι η τεχνική σας είναι ανθρωποκεντρική. Απ’ ότι βλέπω αυτό σας επηρεάζει και σας δημιουργεί χαρά. Πείτε μας κάτι για αυτήν.
-Ωραία, θα σου πω. Η τεχνική ονομάζεται φωτορεαλισμός και είναι απαιτητική. Λίγοι καταπιανόμαστε με αυτήν και το πιο σημαντικό είναι πως δεν σε προδίδει. Οι μόνες στιγμές που νιώθω πραγματικά ότι μπορώ να εκφραστώ, είναι όταν αποδίδω ψυχή στον καμβά.
-Η τέχνη προδίδει;
-Κοίταξε να δεις, η τέχνη δεν προδίδει τον δημιουργό της. Το τι θα πει ο κόσμος, εμένα προσωπικά δεν με ενδιαφέρει. Εάν το έργο μου είναι σημαντικό ή όχι, θα μας το δείξει η ιστορία. Εάν πάλι καταφέρω να είμαι χρήσιμος στις επόμενες γενιές, τότε ναι, θα είμαι ικανοποιημένος, θα μου άρεσε!
-Τι σας προβληματίζει;
-Απλώς με μια λέξη θα έλεγα η επιβίωση. Γιατί; Θα στο τεκμηριώσω ευθύς αμέσως. Στο πέρασμα του χρόνου η τέχνη αποτελεί τις περισσότερες φορές πολυτέλεια. Ο ζωγράφος χρειάζεται πινέλα, μπογιές, καμβά. Σαν υλικά αυτά και μόνο, κοστίζουν. Κάποιος να προσφέρει τουλάχιστον τα έξοδα που καλύπτουν αυτές τις ανάγκες. Αυτό είναι και το θέμα. Αν με ρωτάς τί με προβληματίζει και τί λύση θα έδινα εγώ σε αυτό, αυτή θα ήταν: Χορηγίες.
-Τι εννοείτε με τον όρο αυτό;
-Κατανοώ ότι ο όρος αυτός, χορηγίες, είναι γενικός. Θα πρότεινα στους έχοντες να υπερασπιστούν την τέχνη. Εφόσον θεωρείς τον εαυτό σου πολιτισμένο, πρέπει να κάνεις κάτι για αυτό. Απλώς γιατί η τέχνη δημιουργεί πολιτισμό.
-Η πολιτεία δεν βοηθάει σε αυτό;
-Να σου πω την γνώμη μου για την στάση της πολιτείας; Μάλλον δεν θα σου αρέσει αυτό που θα πω.
-Παρακαλώ συνεχίστε…
-Από όσο βλέπω και γνωρίζω, η πολιτεία καπηλεύεται την τέχνη προς όφελος της, χωρίς να δίνει τίποτα σ’ αυτήν. Πάρε για παράδειγμα τα μουσεία. Για να μπεις θα πληρώσεις το εισιτήριο. Ο ζωγράφος που εκθέτει εκεί, εάν μιλάμε για σύγχρονο έργο φυσικά, έχει αποδεδειγμένα συνεισφέρει σ’ αυτό που ονομάζουμε τέχνη. Κάτι που στο μυαλό μου είναι συνώνυμο του πολιτισμού. Η πολιτεία δεν ρωτά ποτέ: «πως ζεις»; Μπορείς να συνεχίσεις να παράγεις τέχνη; Αν είσαι ζωντανός ή νεκρός. Παρεμπιπτόντως θα ήθελα να πω πως νεκρός, έχεις καλύτερη τιμή στο εισιτήριο. Ζωντανός έχεις ανάγκες και απαιτήσεις.
-Η καυστικότητα στις τελευταίες απαντήσεις με προβληματίζει.
-Το τελευταίο που θα ήθελα να πω είναι, και θα το κάνω, επειδή χρησιμοποίησες την λέξη καυστικότητα πώς ζούμε σε μια καυστική εποχή. Η τέχνη μέσω των ανθρώπων της μας διδάσκει και σήμερα και αύριο και μεθαύριο. Η διαφορά με το παρελθόν είναι ότι οι έχοντες και οι κατέχοντες ήθελαν σε αντίθεση με το τώρα, να αφήσουν κάτι για τους επόμενους, η υστεροφημία δεν τούς ήταν άγνωστη λέξη.
Είμαι αισιόδοξος, όσο μου επιτρέπεται και, όπως καταλαβαίνεις, η τέχνη μου δίνει ζωή. Και αυτό δεν είναι λίγο. Τι άλλο; Σε ευχαριστώ για τη συνέντευξη μας.

*Ο Δημήτρης Νάκης έχει σπουδάσει σχέδιο κοσμήματος, γεμoλογία και είναι κάτοχος πτυχίου Αργυροχρυσοχοΐας.
Έχει πάρει μέρος σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις σε Ελλάδα και εξωτερικό, έχοντας αποσπάσει πολύ καλές κριτικές. Κοσμήματα του έχουν ομορφύνει ελληνικές τηλεοπτικές σειρές, όπως: «Αναστασία», «Παράθυρο στον ήλιο», «Μάγισσες της Σμύρνης» κ.ά.. Το 2004 η Gallery «NAKIS AMBER TALISMAN», που επί εικοσαετίας διατηρούσε ο ίδιος στον παραδοσιακό οικισμό της Οίας συνεργατικά με τον καλλιτέχνη πατέρα του Θανάση Νάκη, επιλέχθηκε από το διεθνές τηλεοπτικό δίκτυο Travel Channel για να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στο ντοκιμαντέρ «The ultimate Guide of Greece». Το ντοκιμαντέρ αυτό δημιουργήθηκε με αφορμή τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων στη χώρας μας, θέλοντας να αναδείξει τα σπουδαιότερα μέρη για να επισκεφτεί κανείς. Κάποιες ιδιαίτερες δημιουργίες του υπάρχουν σε ιδιωτικές συλλογές, όπως αυτές των οικογενειών Bush και Χατζηπατέρα. Έχει, επίσης, μαθητεύσει σαν ζωγράφος κοντά στην εξαίρετη ζωγράφο Linda Jacombson, καθηγήτρια Καλών Τεχνών στο U.C.L.A. της Καλιφόρνια, ΗΠΑ.

 

Close Post

Load more posts...